Driekoningentaart

Vorig weekend was het driekoningen. Tot een paar jaar terug had ik nog nooit van een driekoningen taart gehoord. Toen gingen we een keer in de kerstvakantie naar België. Ik keek mijn ogen uit. De ene etalage had nog mooiere Driekoningentaarten dan de andere. En allemaal hadden ze een gouden kroontje. Ik wilde zo’n taart meenemen naar huis. Maar het was zondag middag en alle winkels waren al dicht. Onderweg naar huis zijn we toen speciaal bij zo’n enorm grote supermarkt aan de rand van de stad gestopt om zo’n taart te halen. Bergen en nog eens bergen vol verschillende grootten smaken en merken lagen daar te wachten. Thuis aangekomen hebben we de Driekoningentaart gelijk aangesneden. Ik zal nooit de verbazing en schrik vergeten op het gezicht van mijn oudste dochter toen ze op iets hards beet. We dachten dat ze haar tand gebroken had. Wat bleek: ze had op een Maria beeldje gebeten. Gelukkig waren de tanden heel gebleven. Dat was het moment dat we erachter kwamen dat er een voorwerp verborgen zit in een Driekoningentaart.

Vanaf dat moment maak ik zelf op 6 januari een Driekoningen taart en heb een voorliefde voor frangipane vulling ontwikkeld. Want zo’n frangipane vulling is heel simpel en verdomde lekker. Dit jaar had ik een ingeving: zou de Driekoningentaart in mijn nieuwe franse bakboekje staan? Uiteraard was dat het geval. Het begon al goed: men neme 1 portie zelfgemaakt bladerdeeg. Nou dat dacht ik niet. Gelukkig vermeldde mijn receptenboek om welke hoeveelheid het ging. Heb diezelfde hoeveelheid afgemeten in plakjes roomboterbladerdeeg, in 2-en verdeeld en uitgerold. In mijn beleving was een Driekoningentaart een makkelijk recept. Dat wilde ik graag zo houden.

Ik had mijn jongste dochter gevraagd een kroon te knutselen. Ze vroeg niet eens waarom. Ook zij weet inmiddels dat het kroontje hoort bij de Driekoningentaart. In de vulling verstopte ik een grote witte boon. Even overwoog ik om het Maria beeldje weer op te zoeken, maar toch maar niet gedaan. Zo’n boon heeft ook wel wat en past bovendien beter bij mijn visie op een thuisgemaakte taart. Ik had de boon extra goed verstopt aangezien mijn oudste dochter al 2  jaar op rij de boon / Maria beeldje had gekregen in haar stuk taart. Het werkte! Haar vriendinnetje was dit jaar de gelukkige en mocht de kroon op. Ben benieuwd wat voor taart ik volgend jaar weer ga maken. En of ik dan wel zelf het bladerdeeg ga maken.

 

Driekoningentaart voor het bakken

Boon in de vulling


Boomstammetje

Al tijden heb ik iets in gedachten wat ik heel graag een keer wil maken: een opgerolde cake. Lange tijd dacht ik deze voor kerst te gaan maken. Maar toen het kerst was maakte ik toch iets anders (zie vorige post). Toch kon ik de gedachte van zo’n opgerolde cake niet loslaten. Een paar dagen later kreeg ik van mijn zus een pot kastanje crème kado. En dat was mijn inspiratie. Ik wilde alsnog een cake maken met kastanje room binnenin. En in 1 gedachte door dacht ik gelijk aan een boomstammetje. Een boomstammetje is typisch een kerstgerecht maar wat kon mijn dat schelen. Ik vond oudjaars avond ook een prima feestelijke gelegenheid.

Ik googelde boomstam + kastanje en kwam uit bij een recept van Jamie Oliver. Dat zag er wel mooi uit. Dat werd em. Dacht ik tenminste tot ik daadwerkelijk aan de slag ging. Ik vond alleen 3 eieren voor het biscuit beslag wel erg weinig. Dat kon toch nooit een hele boomstam worden? Alle andere recepten voor biscuitdeeg gaan uit van 5 eieren. Ik besloot om toch het recept met 5 eieren te gebruiken. Zelf een beetje cacao toegevoegd voor de chocolade smaak. Volgende stap was de kastanje crème. Dat vond ik bij nader inzien iets teveel moeite (het was al laat in de middag). Ik besloot Jamie overboord te gooien en een simpele crème te maken door slagroom stijf te kloppen en daar de kastanje puree doorheen te mengen. Dat scheelde in elk geval afkoel tijd (die ik niet had).

En ach, aangezien ik toch al 2 componenten van Jamie overboord had gegooid kon de derde er ook wel bij 😉 Ik besloot om voor de topping een chocolade boter crème te maken. Dat leek me heel lekker. En makkelijk. Geen gedoe met marsepein en chocolade smelten boven een badje. Bij het oprollen scheurde de cake. Dat vond ik jammer. Het zag er zo goed uit. Achteraf denk ik dat ik toch iets te lang gebakken heb. Heel even had ik zelfs een Heel Holland Bakt gevoel waar in een bepaalde aflevering het ook niemand lukte om een cake goed op te rollen. Schrale troost.

Aan de buitenkant was niks te zien. Alle scheurtjes waren keurig dicht geplamuurd met een dikke laag boter crème. Voordat een boomstammetje zichzelf boomstammetje mag noemen moet er aan het uiterlijk wel wat gedaan worden. Met de spatel bracht ik groeven aan in de boter crème, bestrooide het met cacaopoeder en situeerde enkele chocolade bonbons in de vorm van herfstblaadjes, paddestoelen, walnoten en eikeltjes. Ik vond het resultaat heel feestelijk staan tussen de oliebollen en appelbeignets en alle hapjes. En Jamie bedankt voor de inspiratie. Al heb ik uiteindelijk niks van je recept gebruikt, zonder jouw recept had ik mijn boomstam toch niet kunnen maken.

Boomstam

 

 

Biscuitbeslag


Sneeuwballen

Ik weet nog goed dat ik de eerste keer deze sneeuwballen maakte uit mijn Griekse kookboekje. Ik had toen niet beseft dat er reuze veel koekjes uit het recept gaan. Met 460 gram bloem had ik beter moeten weten. Jaren later en wat bakervaring rijker weet ik inmiddels wel beter. Toen ik een paar jaar geleden dit recept voor de Griekse sneeuwballen tegenkwam leek het me gelijk leuk om weer te gaan maken. En met “slechts” 300 gram bloem zou het in elk geval iets minder koekjes opleveren. Dat laatste bleek te kloppen. Alhoewel minder wel een relatief begrip is. Met iets minder koekjes krijg ik nog steeds bijna 90 koekjes uit het deeg.

In plaats van hazelnoten gebruikte ik amandelmeel. Hoofdzakelijk uit gemak. Dat had ik nog namelijk in de kast liggen. Ook het vanillestokje ruilde ik in voor 1 theelepel vanille extract. Deels uit gemak. Deels omdat met kerst de Appie geen enkel vanillestokje meer op voorraad had. Ach, je moet toch wat. Van mijn moeder heb ik ooit deze 2 siliconen halve maantjes siliconen bakvormen gekregen. Van tevoren had ik niet kunnen bedenken hoe ontzettend leuk het zou zijn om het deeg in de vormpjes te duwen om vervolgens het overtollige deeg weer af te schrapen. Ik voel me altijd net een klein kind dat aan het kleien is. Lekker niks aan je hoofd. Alleen maar genieten van het moment.

De koekjes waren weer prima gelukt en ondanks dat we er al flink van hebben gegeten heb ik nog steeds een lading koekjes liggen in de vriezer. Perfect voor onverwachte visite.

Klik hier voor het recept op Allerhande

Sneeuwballen in de vorm


Walnoot tartlet

Deze walnoot taartjes wilde ik al sinds de zomer maken. Niet alleen omdat ze er in het boek heel lekker uitzagen. Ook om een hele andere reden, namelijk dat ik dan mijn 1-persoons mini taart vormpjes weer kon gebruiken. Maar ja, voor welke gelegenheid maak je nu 4 eenpersoons taartjes? Voor kerst! Alle ingrediënten had ik zelfs al in huis (nou ja, de pecan noten moesten maar voor walnoten doorgaan). Het recept zelf was niet eens moeilijk. Het deeg lukte inderdaad prima. Terwijl het deeg rustte in de koelkast kon ik mooi verder met de rest van mijn kerstmenu.

Een grotere uitdaging was om rondjes uit het deeg te krijgen van de juiste grootte. Mijn grootste kookring was net zo groot als de vormpjes. Te klein dus. Grabbelend in mijn lade stuitte ik op een andere kleine springvorm. De rondjes die ik hiermee maakte bleken de perfecte afmeting te zijn. Ze kwamen nog mooi een klein beetje over de rand. Ook het blindbakken ging goed. Toen de taartjes ook nog eens zonder enige moeite uit hun vormpjes kwamen was ik helemaal blij.

De karamel moet ik nog even op oefenen. Ik denk dat ik het net iets te vroeg van het vuur gehaald heb. De smaak was gelukkig al wel ok. Noten erdoorheen roeren en voila! De walnut tartlets waren klaar om verorberd te worden. En dat hebben we gedaan met z’n 4-tjes. En weet je, ik vond het ook wel fijn dat ik geen restje taart hoefde te bewaren. Alles in 1x op. Wel zo praktisch. En beter voor de lijn.

 

 

Walnoot taartjes met blindbakvulling


Unicorn taart

Zoals ik in mijn vorige post al schreef was het thema dit jaar voor de verjaardag van mijn dochter unicorns. Ze wist ook al precies hoe de taart eruit moest zien. Ze stuurde (samen met mama) een mailtje met een schermafdruk van de taart. Kijk. Zoiets moet je maken mama! Het was een relatief simpele taart, versierd met sterretjes en spekjes. En, er stond een 3D unicorn (van fondant?) bovenop. Ok, riep ik snel voor ik me kon bedenken. En voor je het weet, is een belofte gemaakt.

Ik gebruikte voor de cake hetzelfde recept als voor de regenboog taart en de spinnen taart van vorig Halloween. Ik vind het prettig dat de cake gelijkmatig rijst en altijd plat uit de vorm komt. Ik gebruikte wel mijn nieuwe cakevormpjes van de Lidl. 3 vormpjes van 18 cm doorsnee. De 3 vormen pasten samen precies in de oven. Gelukkig. Ik was wel even bang dat de taart te weinig zou zijn. 18 cm lijkt best wel klein namelijk. Maar ik maakte me voor niets druk. Er bleef zelfs een derde van de taart over. Nou helpt een dikke laag botercreme uiteraard ook wel om de buikjes te vullen.

De versiering hield ik simpel. Een paar hartjes, witte parels en een paar toefjes botercreme rondom. Mijn dochter vond het helemaal ok. De unicorn boetseren was de grootste uitdaging. Ik kon nergens witte marsepein vinden en mijn witte fondant had ik opgemaakt voor de Halloween spookjes. Wat nu? Nu werd het tijd om in CreaBea te veranderen. Ik had nog genoeg naturel marsepein. Daar boetseerde ik een unicorn van. Vervolgens verfde ik deze wit met… gesmolten witte chocolade! CreaBea rules! Met met tubes kleurstofjes kon ik de vleugels en het hoorntje wel van een kleurtje voorzien. En met het potje eetbare zilververf wat ik nu al enkele jaren heb (blijft gelukkig goed) verfde ik de hoeven, de snuit, de oren en de oogjes.

Ik was zeer tevreden met het resultaat. En alles ruim op tijd af. Ik had zelfs nog tijd over om snel kleine cakjes te maken in de speciaal voor de gelegenheid aangeschafte unicorn kartonnetjes met prikkertjes. De tafel zag er heel feestelijk uit. En voor de zekerheid, je weet immers maar nooit of iedereen het snapt, een unicorn sneeuwbol en zingende en dansende unicorn op tafel erbij gezet. Had ik al gezegd dat het een unicorn feestje was ?!

Unicorn feestje

Unicorn van marsepein

De binnenkant


Spikkeltjes traktatie

Elk jaar verzint mijn dochter weer een nieuw thema voor haar verjaardag. Dit jaar was het thema unicorns. En zoals elk jaar bak ik iets in het thema voor de school traktatie. Aangezien ik het hele weekend ook al druk in de weer zou zijn met de taarten voor het grote mensen feest wilde ik het mezelf eigenlijk vooral niet te moeilijk maken. Mijn grote vriend Google had al snel het perfecte antwoord voor mij: unicorn bars. Simpel en het zag er best cool uit. Leuk!

Zoals gebruikelijk ging ik eerst proef bakken. Er was alleen 1 probleempje: ik kon nergens die mooie sprinkels krijgen voor in het beslag. Ik besloot ze voor het proefbakken maar even weg te laten. In de tussentijd kon ik mooi verder zoeken. Ik wilde graag weten hoeveel stukken ik uit 1 lading zou kunnen halen. Ik hoopte eigenlijk dat ik met 1x bakken helemaal klaar zou zijn. Het recept loog niet: het beslag was keurig gelijkmatig gebleven en amper gerezen. En het was perfect in stukken te snijden. Ik had er 24 stuks uitgesneden. Dat zou net enkele stuks te weinig zijn voor de traktatie. Shit. Wat nu? Dan maar kleinere stukken maken. Bovendien kwam er nog een dit botercreme op en dat vult ook behoorlijk.

Voor de echte traktatie probeerde ik nog iets te doen met kleurstoffen. Ik durfde alleen niet teveel te roeren met als gevolg dat er nog steeds geen kleurtjes zichtbaar waren in het beslag. Ik hoopte maar dat de botercreme e.e.a. goed zou maken. Voor de botercreme gebruikte ik gewoon mijn eigen recept 1 deel roomboter, 1 deel margarine en 2 delen poedersuiker (en kleurstof naar keuze). Als topping heb ik disco dip spikkeltjes gebruikt (ooit bij de Macro een XL verpakking gekocht, waarom weet ik ook niet. Blijkt in elk geval handig voor noodsituaties als deze 😉 ) Tot slot een tum tummetje bovenop voor een extra feestelijk effect.

De kinderen vonden het geweldig. Elk stukje is op gegaan (had er uiteindelijk 30 stuks van gemaakt). Ze vonden de botercreme ook zo lekker. Waar ik die van had gemaakt… Ze vroegen zelfs of ik dit niet nog een keer  voor het kerstontbijt op school wilde maken. Het was bedoeld als grapje, maar… wie weet. Ik ben in elk geval blij dat ik met relatief weinig moeite veel kinderen blij heb gemaakt.

Klik hier voor het recept van de unicorn bars van Cookies & Cups

Spikkeltjes traktatie

 


Appeltaart

Laatst had ik veel appels over. Sterker nog, nadat ik een appel had meegenomen naar mijn werk lagen er bij thuiskomst een berg meer appels in de fruitschaal. Zo schiet dat niet op natuurlijk. Het eerste wat me te binnen schoot was om een lekkere appeltaart te bakken. Dat had ik al heel lang niet meer gedaan. Ik herinnerde me een recept uit het bakboek van HHB Annemarie. Ook al heb ik zelf ook mijn eigen recept, ik besloot de versie van Annemarie te gaan maken.

Voor mijn gevoel was het deeg nog een beetje zacht. Maar ik ging er vanuit dat dat wel goed zou komen als het deeg eenmaal had gerust in de koelkast. Hard werd het inderdaad. Te hard om in de vorm te doen. Dus moest ik het deeg weer zacht laten worden. En toen was het opeens weer net zo zacht als voordat het de koelkast in ging. Goed, dit was duidelijk niet mijn meest effectieve taart. Het lastigste was nog om de stroken voor bovenop de taart te maken. Het deeg was veel te zacht om op te pakken van het aanrecht. Met veel pijn en moeite heb ik kleine stukjes deeg op de taart zelf soort van aan elkaar geplakt.

Aan het resultaat was gelukkig niet te zien dat ik zo had zitten worstelen. Maar tijdens het aansnijden merkte ik al dat het deeg niet zo stevig was als dat ik gewend was. Daarop werd ik toch nieuwsgierig naar mijn eigen recept. Toen ik beide recepten met elkaar vergeleek kwam ik erachter dat het recept van Annemarie identiek is aan mijn recept, met 1 uitzondering: de hoeveelheid boter. Annemarie gebruikt meer boter op dezelfde hoeveelheden meel en suiker. Dat verklaart een hoop. Lieve Annemarie, ik vind je geweldig. Maar volgende keer gebruik ik toch weer mijn eigen recept. Overigens was de smaak een dikke prima.

Stukje appeltaart

Appeltaart


Banaan-havermout koekjes

Deze week had ik een bananen probleem. Al tijden lagen er 2 bananen in de fruitschaal steeds bruiner te worden. Schoonmoeder wilde ze al weggooien maar ik zei dat ik nog 1 dag wilde wachten. Dan had ik namelijk weer tijd om te bakken. Als ze echt niet meer te redden waren kon ik ze altijd nog weggooien. De volgende dag was ik eigenlijk te druk om te bakken. Daarbij had ik zin in iets anders dan het eeuwige bananenbrood. Ik tikte op Google de zoektermen bananen en havermout. Waarom deze combi weet ik ook niet. In een opwelling was het gebeurd.

Ik kreeg vervolgens allemaal pagina’s te zien met recepten bestaande uit 2 ingrediënten: banaan en… havermout! Juist ja. Kwam dat even mooi uit. Hoefde ik niet eens naar de winkel. Het spannendste was nog wel of de bananen onder de -inmiddels zwarte- schil nog bruikbaar waren. Om te eten, no way. Maar om te pureren en te bakken? Let’s give it a go. Ik vond 2 ingrediënten echter wel heel weinig. Op andere pagina’s zag ik toevoegingen als kaneel, cranberries en noten. Dat vond ik een beter plan en ik besloot mijn banaan-havermout koekjes toch een klein beetje te pimpen.

Ik had niet exact de hoeveelheid uit het recept dus heb ik net zolang havermout toegevoegd en steeds geroerd tot ik vond dat de consistentie goed was. Ja ja. Dit was echt hogere bakkunde. Met een eetlepel heb ik hoopjes gevormd op de bakplaat. Na 20 minuten rook het erg lekker in de keuken. Deze koekjes waren alleen niet knapperig. Het had meer weg van kleine pannenkoekjes. Ik vond het wel lekker. Mijn dochters vonden ze maar niets. Ze smaakten teveel naar… banaan. En daar houden ze tegenwoordig niet meer van. Sja, wat doe je eraan? Ik heb ze zelf maar opgegeten. Eindelijk een koekje waar je je niet schuldig over hoeft te voelen. Alleen al om die reden zou je bananen bijna zwart laten worden.

Dit is het recept bestaande uit echt maar 2 ingrediënten. Klik hier voor het recept dat ik uiteindelijk heb gebruikt, met een paar kleine toevoegingen.

 

Bananen-havermout koekjes


Taart met aarbeien en bosbessen

Afgelopen zomer kreeg ik een wel heel bijzonder recept. De mooie letters waren duidelijk met grote zorg geschreven. Best knap voor iemand uit groep 2 van de basisschool. Dat maakte indruk op mij. Nu moest ik dit recept natuurlijk wel een keer gaan maken. Vorig weekend was het dan zover. Ik ging zaterdag samen met mijn dochter op visite bij het brein achter dit recept. Dat was de ideale gelegenheid om de taart te maken. Ik had echter niet heel veel tijd om iets te maken (ik ging opeens naar een discofeest en was de hele vrijdag avond druk met dansen). Dus hield ik het simpel. Bovendien wilde ik het risico niet lopen dat kinderen het niet zouden lusten. Ik besloot om een Victoria Sponge Cake te maken uit mijn Heel Holland Bakt bakboek. Klink toch weer wat sjieker dan gewone cake (maar is stiekem wel gewoon hetzelfde…).

De vulling heb ik gemaakt van slagroom. Over de vruchten hoefde ik natuurlijk niet na te denken. Aarbeien en bosbessen volgens het recept. Iets van aardbeien boven op en iets met besjes eromheen. En toen het glazuur…Daarover twijfelde ik even. Ik besloot toch iets nieuws te proberen, namelijk een witte chocolade drip, gemaakt door de witte chocolade en slagroom samen te verwarmen en dan iets af te laten koelen. Alleen had ik voor dat afkoelen helaas geen tijd. De drip was nog eigenlijk net iets te vloeibaar toen ik het erop deed. Maar ja uitharden kon het mooi tijdens de autorit. De witte chocolade drip paste goed bij de vruchten. Het bleek de juiste keuze.

En de mini chef die dit recept bedacht heeft.. die was helemaal verrast en onder de indruk! Hij heeft ervan gesmuld. En wij ook 🙂

Recept

 

 


Frangipane van Annemarie

Vorige week heb ik de witte chocolade koekjes uit het bakboek van Annemarie gemaakt. Maar er staat nog veel meer lekkers in haar boek. In eerste instantie had ik dit recept over het hoofd gezien: Penceetaart. Dat zei me niet zoveel. Maar de subtitel met frangipane des te meer. Blijkbaar noemt Annemarie alleen de vulling frangipane. Ik dacht altijd dat frangipane gebruikt werd om de gehele taart mee te duiden. Hoe dan ook, het leek me een lekker recept, passend bij het herfstige weer buiten.

Het recept voor deze frangipane vulling is anders dan die van mij. In mijn recept zit er ook nog gesmolten boter door de frangipane. Ik was benieuwd wat dat uitmaakt. Ik besloot dus om het recept van Annemarie exact te volgen. Met de frangipane was niks mis. Maar het deeg was wel heel zacht. Uiteindelijk bleek het beter om het deeg rechtsreeks in de vorm te duwen. Van de restjes kon ik in geen 100 jaar meer mooie stroken rollen. Dus drukte ik mijn restjes deeg plat en plaatste ze in onbestemde geometrische vorm bovenop de taart.

Gelukkig kwam de taart mooi uit de oven. Het deeg was niet gescheurd dus toch weer 1-0 voor Annemarie. Snel nog bestrijken met mijn homemade abrikozenjam en laten afkoelen. In de tussentijd konden we mooi avondeten. Als het aan de rest van mijn gezin ligt was er niks mis met deze vulling. Al gauw werd om een tweede stukje gevraagd. Binnenkort wil ik ook eens 1-persoons frangipane taartjes maken. In de tussentijd kan ik mooi even bedenken welke vulling ik ga gebruiken. Die van Annemarie zonder boter, of toch mijn eigen recept met boter. Wordt vervolgd…

Frangipane

Stukje frangipane