Monthly archives: januari, 2018

Driekoningentaart

Vorig weekend was het driekoningen. Tot een paar jaar terug had ik nog nooit van een driekoningen taart gehoord. Toen gingen we een keer in de kerstvakantie naar België. Ik keek mijn ogen uit. De ene etalage had nog mooiere Driekoningentaarten dan de andere. En allemaal hadden ze een gouden kroontje. Ik wilde zo’n taart meenemen naar huis. Maar het was zondag middag en alle winkels waren al dicht. Onderweg naar huis zijn we toen speciaal bij zo’n enorm grote supermarkt aan de rand van de stad gestopt om zo’n taart te halen. Bergen en nog eens bergen vol verschillende grootten smaken en merken lagen daar te wachten. Thuis aangekomen hebben we de Driekoningentaart gelijk aangesneden. Ik zal nooit de verbazing en schrik vergeten op het gezicht van mijn oudste dochter toen ze op iets hards beet. We dachten dat ze haar tand gebroken had. Wat bleek: ze had op een Maria beeldje gebeten. Gelukkig waren de tanden heel gebleven. Dat was het moment dat we erachter kwamen dat er een voorwerp verborgen zit in een Driekoningentaart.

Vanaf dat moment maak ik zelf op 6 januari een Driekoningen taart en heb een voorliefde voor frangipane vulling ontwikkeld. Want zo’n frangipane vulling is heel simpel en verdomde lekker. Dit jaar had ik een ingeving: zou de Driekoningentaart in mijn nieuwe franse bakboekje staan? Uiteraard was dat het geval. Het begon al goed: men neme 1 portie zelfgemaakt bladerdeeg. Nou dat dacht ik niet. Gelukkig vermeldde mijn receptenboek om welke hoeveelheid het ging. Heb diezelfde hoeveelheid afgemeten in plakjes roomboterbladerdeeg, in 2-en verdeeld en uitgerold. In mijn beleving was een Driekoningentaart een makkelijk recept. Dat wilde ik graag zo houden.

Ik had mijn jongste dochter gevraagd een kroon te knutselen. Ze vroeg niet eens waarom. Ook zij weet inmiddels dat het kroontje hoort bij de Driekoningentaart. In de vulling verstopte ik een grote witte boon. Even overwoog ik om het Maria beeldje weer op te zoeken, maar toch maar niet gedaan. Zo’n boon heeft ook wel wat en past bovendien beter bij mijn visie op een thuisgemaakte taart. Ik had de boon extra goed verstopt aangezien mijn oudste dochter al 2  jaar op rij de boon / Maria beeldje had gekregen in haar stuk taart. Het werkte! Haar vriendinnetje was dit jaar de gelukkige en mocht de kroon op. Ben benieuwd wat voor taart ik volgend jaar weer ga maken. En of ik dan wel zelf het bladerdeeg ga maken.

 

Driekoningentaart voor het bakken

Boon in de vulling


Boomstammetje

Al tijden heb ik iets in gedachten wat ik heel graag een keer wil maken: een opgerolde cake. Lange tijd dacht ik deze voor kerst te gaan maken. Maar toen het kerst was maakte ik toch iets anders (zie vorige post). Toch kon ik de gedachte van zo’n opgerolde cake niet loslaten. Een paar dagen later kreeg ik van mijn zus een pot kastanje crème kado. En dat was mijn inspiratie. Ik wilde alsnog een cake maken met kastanje room binnenin. En in 1 gedachte door dacht ik gelijk aan een boomstammetje. Een boomstammetje is typisch een kerstgerecht maar wat kon mijn dat schelen. Ik vond oudjaars avond ook een prima feestelijke gelegenheid.

Ik googelde boomstam + kastanje en kwam uit bij een recept van Jamie Oliver. Dat zag er wel mooi uit. Dat werd em. Dacht ik tenminste tot ik daadwerkelijk aan de slag ging. Ik vond alleen 3 eieren voor het biscuit beslag wel erg weinig. Dat kon toch nooit een hele boomstam worden? Alle andere recepten voor biscuitdeeg gaan uit van 5 eieren. Ik besloot om toch het recept met 5 eieren te gebruiken. Zelf een beetje cacao toegevoegd voor de chocolade smaak. Volgende stap was de kastanje crème. Dat vond ik bij nader inzien iets teveel moeite (het was al laat in de middag). Ik besloot Jamie overboord te gooien en een simpele crème te maken door slagroom stijf te kloppen en daar de kastanje puree doorheen te mengen. Dat scheelde in elk geval afkoel tijd (die ik niet had).

En ach, aangezien ik toch al 2 componenten van Jamie overboord had gegooid kon de derde er ook wel bij 😉 Ik besloot om voor de topping een chocolade boter crème te maken. Dat leek me heel lekker. En makkelijk. Geen gedoe met marsepein en chocolade smelten boven een badje. Bij het oprollen scheurde de cake. Dat vond ik jammer. Het zag er zo goed uit. Achteraf denk ik dat ik toch iets te lang gebakken heb. Heel even had ik zelfs een Heel Holland Bakt gevoel waar in een bepaalde aflevering het ook niemand lukte om een cake goed op te rollen. Schrale troost.

Aan de buitenkant was niks te zien. Alle scheurtjes waren keurig dicht geplamuurd met een dikke laag boter crème. Voordat een boomstammetje zichzelf boomstammetje mag noemen moet er aan het uiterlijk wel wat gedaan worden. Met de spatel bracht ik groeven aan in de boter crème, bestrooide het met cacaopoeder en situeerde enkele chocolade bonbons in de vorm van herfstblaadjes, paddestoelen, walnoten en eikeltjes. Ik vond het resultaat heel feestelijk staan tussen de oliebollen en appelbeignets en alle hapjes. En Jamie bedankt voor de inspiratie. Al heb ik uiteindelijk niks van je recept gebruikt, zonder jouw recept had ik mijn boomstam toch niet kunnen maken.

Boomstam

 

 

Biscuitbeslag


Sneeuwballen

Ik weet nog goed dat ik de eerste keer deze sneeuwballen maakte uit mijn Griekse kookboekje. Ik had toen niet beseft dat er reuze veel koekjes uit het recept gaan. Met 460 gram bloem had ik beter moeten weten. Jaren later en wat bakervaring rijker weet ik inmiddels wel beter. Toen ik een paar jaar geleden dit recept voor de Griekse sneeuwballen tegenkwam leek het me gelijk leuk om weer te gaan maken. En met “slechts” 300 gram bloem zou het in elk geval iets minder koekjes opleveren. Dat laatste bleek te kloppen. Alhoewel minder wel een relatief begrip is. Met iets minder koekjes krijg ik nog steeds bijna 90 koekjes uit het deeg.

In plaats van hazelnoten gebruikte ik amandelmeel. Hoofdzakelijk uit gemak. Dat had ik nog namelijk in de kast liggen. Ook het vanillestokje ruilde ik in voor 1 theelepel vanille extract. Deels uit gemak. Deels omdat met kerst de Appie geen enkel vanillestokje meer op voorraad had. Ach, je moet toch wat. Van mijn moeder heb ik ooit deze 2 siliconen halve maantjes siliconen bakvormen gekregen. Van tevoren had ik niet kunnen bedenken hoe ontzettend leuk het zou zijn om het deeg in de vormpjes te duwen om vervolgens het overtollige deeg weer af te schrapen. Ik voel me altijd net een klein kind dat aan het kleien is. Lekker niks aan je hoofd. Alleen maar genieten van het moment.

De koekjes waren weer prima gelukt en ondanks dat we er al flink van hebben gegeten heb ik nog steeds een lading koekjes liggen in de vriezer. Perfect voor onverwachte visite.

Klik hier voor het recept op Allerhande

Sneeuwballen in de vorm