Appeltaart

Laatst had ik veel appels over. Sterker nog, nadat ik een appel had meegenomen naar mijn werk lagen er bij thuiskomst een berg meer appels in de fruitschaal. Zo schiet dat niet op natuurlijk. Het eerste wat me te binnen schoot was om een lekkere appeltaart te bakken. Dat had ik al heel lang niet meer gedaan. Ik herinnerde me een recept uit het bakboek van HHB Annemarie. Ook al heb ik zelf ook mijn eigen recept, ik besloot de versie van Annemarie te gaan maken.

Voor mijn gevoel was het deeg nog een beetje zacht. Maar ik ging er vanuit dat dat wel goed zou komen als het deeg eenmaal had gerust in de koelkast. Hard werd het inderdaad. Te hard om in de vorm te doen. Dus moest ik het deeg weer zacht laten worden. En toen was het opeens weer net zo zacht als voordat het de koelkast in ging. Goed, dit was duidelijk niet mijn meest effectieve taart. Het lastigste was nog om de stroken voor bovenop de taart te maken. Het deeg was veel te zacht om op te pakken van het aanrecht. Met veel pijn en moeite heb ik kleine stukjes deeg op de taart zelf soort van aan elkaar geplakt.

Aan het resultaat was gelukkig niet te zien dat ik zo had zitten worstelen. Maar tijdens het aansnijden merkte ik al dat het deeg niet zo stevig was als dat ik gewend was. Daarop werd ik toch nieuwsgierig naar mijn eigen recept. Toen ik beide recepten met elkaar vergeleek kwam ik erachter dat het recept van Annemarie identiek is aan mijn recept, met 1 uitzondering: de hoeveelheid boter. Annemarie gebruikt meer boter op dezelfde hoeveelheden meel en suiker. Dat verklaart een hoop. Lieve Annemarie, ik vind je geweldig. Maar volgende keer gebruik ik toch weer mijn eigen recept. Overigens was de smaak een dikke prima.

Stukje appeltaart

Appeltaart